Βαθύ. Όνομα ουσιαστικό, κυριολεκτικό. Ο οικισμός Βαθύ βρίσκεται κρυμμένος βαθιά στο νησί της Αστυπάλαιας, σε ένα σημείο που, για να το προσεγγίσεις, απαιτείται προσπάθεια: χρόνος και υπομονή. Αν όμως το επιλέξεις, θα ζήσεις μια εμπειρία μοναδική. Θα αντικρίσεις μια Ελλάδα που πλέον έχει χαθεί, που επιβιώνει μόνο σε παλιές ιστορίες και διηγήσεις.
Στη μία (την παλαιότερη) από τις δύο ταβέρνες γίνεσαι ένα με τους θαμώνες και τη μαγείρισσα. Στρώνεις το τραπέζι σου, με εκείνη την αυθόρμητη ομαδικότητα που θυμίζει τις κατασκηνώσεις της ΧΑΝΘ. «Μαρίκες» για λίγους – όπως ονομάζουν στην κατασκήνωση τα παιδιά που στρώνουν κάθε μέρα το τραπέζι. Σημειώνεις τις επιλογές του φαγητού που λαχταράς σε ένα μικρό χαρτάκι και περιμένεις τη σειρά σου. Για ώρες. Κανείς δεν βιάζεται. Έχεις άφθονο, πολύτιμο χρόνο να γνωρίσεις τους διπλανούς σου, να πιάσεις κουβέντα και να αρχίσεις να μοιράζεσαι εμπειρίες ταξιδιών και ζωής. Το ενδιαφέρον εκεί δεν εξαντλείται στο γαστρονομικό κομμάτι, αποκτά και κοινωνικές προεκτάσεις, αφήνοντας έντονο αποτύπωμα στην ψυχή και στο βλέμμα σου.
Αν έχεις αφεθεί στη ροή των πραγμάτων, θα σε ταρακουνήσει ευχάριστα η εμπειρία. Η ηρεμία, η νωχελικότητα, γίνεται, για όσο διαρκέσει, ο τρόπος σου. Βυθίζεσαι σε αυτόν τον ρυθμό και, τελικά, σου αρέσει πολύ.
Μια άλλη Αστυπάλαια, ένα μεγάλο κομμάτι γης που δεν έχει καμία σχέση με όσα βλέπεις και ζεις στην κοσμοπολίτικη πλευρά του νησιού. Πολλά βοσκοτόπια, σημασμένα μονοπάτια –η απόλυτη χαρά των πεζοπόρων– και έλλειψη οικισμών και ανθρώπων. Αντίθετα, θα συναντήσεις κατσίκες. Πολλές κατσίκες, παντού.
Οι παραλίες είναι λίγες, αλλά μία ξεχωρίζει: το Αγριλίδι. Όμως, θέλει περπάτημα. Καλύτερα να μην πάτε με αυτοκίνητο, ακόμη και αν είναι τζιπ. Αξίζει να αφιερώσετε αυτό το δεκάλεπτο της πεζοπορίας μόνο και μόνο για να νιώσετε την ομορφιά και τα αρώματα της άγριας φύσης. Να γευτείτε την ξεραΐλα του κυκλαδίτικου τοπίου και να αντικρίσετε έναν ορίζοντα ελεύθερο, αληθινά «ανένταχτο».
Λίγοι είναι εκείνοι που οδηγούνται σε αυτή τη μακρινή και απομονωμένη μεριά του νησιού. Ευτυχώς, ίσως, γιατί έτσι διατηρείται ανέγγιχτη. Αν είστε τυχεροί, θα συναντήσετε εκεί τον Παναή, τον ψαροντουφεκά, που ζει για να βουτάει στα καταγάλανα νερά. Είναι αυτό ακριβώς που τον κάνει ευτυχισμένο – και, ομολογουμένως, κανείς δεν το κάνει καλύτερα από εκείνον.
Κοντά στη Μαλτεζάνα έχει και άλλα όμορφα σημεία, όπως την οργανωμένη παραλία στο Βρυσί, αλλά και εστιατόρια όπως η Αλμύρα, το γαστρονομικό σημείο αναφοράς στην περιοχή. Έχει και άλλες ταβέρνες, που γεμίζουν τόσο τα μεσημέρια όσο και τα βράδια. Στον οικισμό της Μαλτεζάνας είναι και ο Μαρίνος, με τα ξακουστά γλυκά και πρωινά του. Τη φροντίδα του μαγαζιού απολάμβανε παλιότερα και ο γνωστός σεφ και μαραθωνοδρόμος Αλέξανδρος Παπανδρέου.
Είναι μαγικό που στην εποχή μας υπάρχουν ακόμη σημεία, το κατακαλόκαιρο, όπου μπορείς να αναπνεύσεις βαθιά και να χαρείς τη φύση και τη ζωή όπως θα έπρεπε να είναι. Με κόσμο χαλαρό, που διψάει να έρθει κοντά ο ένας με τον άλλο, χωρίς ατζέντα.
Στο Βαθύ επιβάλλεται να περάσετε χρόνο. Να αφήσετε το βλέμμα σας να ξεκουραστεί, να βυθιστεί στη θάλασσα, που σε εκείνο το σημείο μοιάζει ακίνητη σαν λίμνη. Συνήθως δεν έχει καθόλου κίνηση – μια απόλυτη γαλήνη. Εκεί θα συναντήσετε και τις κότες ελευθέρας βοσκής. Τον ακούω χρόνια αυτόν τον όρο, αλλά μόνο στο Βαθύ κατάλαβα τι σημαίνει πραγματικά. Κυκλοφορούν ελεύθερες, χωρίς καμία περίφραξη. Περπατούν παντού και δεν τις ενοχλούν ούτε οι δεκάδες γάτες –οι οπ0ίες, χάρη στη γενναιοδωρία των ψαράδων, τρώνε πλουσιοπάροχα– ούτε οι άνθρωποι. Κανείς και τίποτα δεν χαλάει τη φυσική τους ροή. Αφήνεστε κι εσείς σε αυτή την αδιατάρακτη ροή και απολαμβάνετε τη βαθιά ηρεμία που θα σας συντροφεύει για καιρό.
Στον δρόμο της επιστροφής για τη Χώρα θα συναντήσετε τις Πλάκες. Αξίζει να περάσετε χρόνο πάνω στα βράχια τους. Είναι ο απόλυτος προορισμός για όσους λατρεύουν να γίνονται ένα με τη θάλασσα και να κινούνται ελεύθερα, χωρίς το βάρος από ομπρέλες και περιττά σύνεργα. Λίγο πιο πέρα, μετά το Στενό, αρχίζει… το άλλο νησί. Στο Στενό δεν θα βρείτε εκείνα τα κεφτεδάκια με τις τηγανητές πατάτες και τη χωριάτικη που κάποτε αποτελούσαν αφορμή για να πάει κανείς ως εκεί, όμως έχει πάντα «λαδιά» και χαίρεσαι κολύμπι και άραγμα.
Συνεχίζοντας τη διαδρομή προς τη χώρα, θα βρείτε και το θρυλικό κάμπινγκ της Αστυπάλαιας. Ένα μέρος που κουβαλάει τον μύθο των 90s. Ίσως να μην είναι πια όπως παλιά, αλλά για τα εναλλακτικά τυπάκια η εμπειρία παραμένει ανεκτίμητη. [Travel tip: Έχετε υπόψη σας ότι το λιμάνι στον Άγιο Ανδρέα έχει πάθει καθίζηση και θα παραμείνει εκτός λειτουργίας για καιρό, οπότε προγραμματίστε τις αφίξεις και αναχωρήσεις σας ανάλογα.]
Το «άλλο νησί» κρύβει τις Βάτσες, μια παραλία ιδανική για να αφοσιωθείς στη θάλασσα, στην παρέα και στον εαυτό σου. Εδώ ο πολιτισμός κάνει παύση: δεν υπάρχει ίντερνετ, ούτε σήμα στο κινητό. Το μοναδικό μπαρ σερβίρει απίθανο ντάκο και εκλεκτές λιχουδιές, μαζί με ό,τι επιθυμείτε σε αλκοόλ. Μπορείτε εύκολα να περάσετε ολόκληρη τη μέρα σας εδώ. Νωρίς το απόγευμα, ίσως χρειαστείτε φούτερ – μια λεπτομέρεια που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας. Το άγριο τοπίο και η δροσερή θάλασσα, σε συνδυασμό με τον λιγοστό σχετικά κόσμο, κάνει τις Βάτσες μια από τις πιο δυνατές αναμνήσεις που θα πάρετε μαζί σας φεύγοντας από το νησί.
Αφήστε το βλέμμα σας να χαθεί στον ορίζοντα και να παρασυρθεί από την κίνηση των κυμάτων και την επιβλητική ακινησία των βράχων, εκεί όπου οι λουόμενοι περνούν αραιά και πού, σαν μέρος του σκηνικού. Με ωραίες μουσικές και ένα ποτήρι κρασί, όλα γύρω σας γίνονται ιδανικά. Κάποτε, με τον Αλέξανδρο Παπανδρέου, παίρναμε τον δρόμο τρέχοντας: μια διαδρομή από τη Χώρα και το Κάστρο μέχρι τις Βάτσες, με ένα χωμάτινο κομμάτι τόσο δύσβατο που δυσκολεύει ακόμη και τα τζιπ.
Η Ελλάδα, η Αστυπάλαια, ένας τόσο μικρός τόπος που καταφέρνει να κρύβει τόσο διαφορετικές πλευρές.
Στην ίδια κατεύθυνση, αλλά λίγο πιο μακριά, σας περιμένουν τα Καμινάκια, προσφέροντας μια αίσθηση αποσύνδεσης ανάλογη με εκείνη στις Βάτσες. Επίσης χωματόδρομος στο μεγαλύτερο μέρος, όμως τα δελεαστικά νερά και η ταβέρνα με το ποιοτικό φαγητό θα σας αποζημιώσουν.
Το Τζανάκι είχε παλιότερα τη φήμη της παραλίας των γυμνιστών, την εποχή που υπήρχαν και που το νησί ήταν προορισμός για λιγότερο κόσμο. Η δημοφιλία που απέκτησε η Αστυπάλαια τα τελευταία χρόνια, όμως, άλλαξε τα δεδομένα, με αποτέλεσμα η ακτή να κατακλύζεται με επισκέπτες που δεν ασπάζονται τον γυμνισμό. Η πρόσβαση κρύβει επίσης λίγο περπάτημα σε καθαρό, βατό μονοπάτι.
Όπως θα συμβούλευαν και οι ταξιδιωτικοί οδηγοί των γαλλικών ή ιταλικών μέσων, προτιμήστε για τις εξορμήσεις σας ένα κλειστό αθλητικό παπούτσι, ώστε να αποφύγετε τις δυσάρεστες εκπλήξεις. Εξάλλου, η ίδια η Χώρα έχει αμέτρητα σκαλοπάτια και προϋποθέτει πολύ περπάτημα – μια δοκιμασία που απολαμβάνουν όσοι διαθέτουν αισθητική και κοινωνική ευαισθησία. Αντίθετα, οι υπόλοιποι επιλέγουν να μαρσάρουν με μηχανάκια και κάθε λογής δίτροχα πάνω-κάτω στα στενά σοκάκια γύρω από το Κάστρο. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να μη συμβεί κάποιο «στατιστικό λάθος».
Κατά τα άλλα, το «πράσινο νησί» διαθέτει το Asty Bus, μια υπηρεσία πραγματικά εξαιρετική: ηλεκτροκίνητα βανάκια που η custom εμφάνισή τους ξυπνά κάτι από τη ρομαντική εποχή των «παιδιών των λουλουδιών». Μέσω μιας εύχρηστης εφαρμογής, το καλείς και έρχεται αμέσως για να παραλάβει μικρές παρέες τριών έως πέντε ατόμων. Τα βανάκια πηγαίνουν παντού όλο το 24ώρο. Είναι μια τέλεια λύση για να γλιτώσεις από το αυτοκίνητο ή τη μηχανή. Φυσικά, δεν ανεβαίνουν μέσα στο Κάστρο, αλλά εκεί αξίζει να περπατήσετε αυτά τα 200-300 μέτρα για να νιώσετε τον παλμό ενός πανέμορφου οικισμού που κουβαλά ζωή αιώνων.
Το Λιβάδι έχει πάντα ήσυχη θάλασσα και φόντο τον εμβληματικό Κροκόδειλο. Εκεί, όπως και στις Βάτσες, θα μπορούσα να ζω ολόκληρο το καλοκαίρι. Σήμα κατατεθέν ο Δημήτρης, μια φιγούρα βγαλμένη λες από ταινία, που αν καθίσεις στο μαγαζί μπορεί να τον ακούσεις να παίζει και μπουζούκι. Αν πάλι προτιμάτε την άμμο, η θέα στο γαλάζιο της θάλασσας προσφέρει μια σπάνια ηρεμία, καθώς αυτή η πλευρά συγκεντρώνει λίγο κόσμο. Η άλλη πλευρά της παραλίας είναι η κοσμική, γεμάτη μαγαζιά, καφετέριες και αμέτρητες ομπρέλες. Εκεί ο «Παραθιναλός» έχει νόστιμο φαγητό και ωραία θέα στη Χώρα.
Η Χώρα έχει ένα συγκεκριμένο σημείο όπου, αν καθίσετε μεταξύ 10 και 12 το βράδυ, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα δείτε και θα σε δει όλο το νησί: το καφενείο του «Μουγγού». Στα τραπεζάκια του, που απλώνονται έξω ακριβώς πάνω στον δρόμο, ανάμεσα στα μηχανάκια που ανεβοκατεβαίνουν με ταχύτητα, πίνεις τσίπουρο ή μπίρα και γίνεσαι ένα με όλο το νησί.
Λίγο πιο πάνω βρίσκεται το «Άλας», το πιο στιλάτο και καλόγουστο μπαρ των Κυκλάδων. Με την ξεχωριστή αύρα του ιδιοκτήτη του, του Δημήτρη, και με θαμώνες που μοιάζουν με ήρωες από μυθιστόρημα, συνθέτει ένα άκρως ιδιαίτερο σκηνικό που αξίζει να βιώσετε. Είναι το ιδανικό καταφύγιο για το δείπνο, αλλά και για τις προχωρημένες ώρες της νύχτας. Ένα μέρος για να γοητευτείτε από ενδιαφέροντες συνομιλητές, να εξομολογηθείτε συναισθήματα, σκέψεις και όνειρα για το μέλλον. Πάνω από όλα, όμως, είναι ένας χώρος για να υμνήσετε το «τώρα» και την ευλογία τού να βρίσκεστε εδώ, σε ένα από τα πιο όμορφα νησιά του Αιγαίου.
Στην Αστυπάλαια που –αν και διοικητικά ανήκει στα Δωδεκάνησα– αγκαλιάζει τις Κυκλάδες και στέκει περήφανη στο κέντρο του πελάγους, δίπλα στην Αμοργό, μια πέτρινη πεταλούδα με δύο διαφορετικά πρόσωπα, εξίσου υπέροχα και τα δύο.
Διαβάστε επίσης στο Carpe Vinum:
Carpe Vinum Vol. 16 | Το Ολοκαίνουργιο Καλοκαιρινό μας Τεύχος
