Μπήκα βιαστικά, άφησα την τσάντα μου σε έναν από τους πράσινους καναπέδες και άρχισα να βγάζω το πανωφόρι μου. Ο Χρήστος είχε ήδη καταλάβει τη φούρια μου, πριν καλά καλά προλάβω να καθίσω. Γνωρίζει την αδυναμία μου στο Ξινόμαυρο και δεν χρειάζεται περιττές εξηγήσεις.
«Να βάλω μια Νάουσα να καλμάρεις; Έχω βρει κάτι που θα σου αρέσει».
Ένα χαμόγελο αρκούσε για να κλείσει η συμφωνία.
Κάπως έτσι ξεκινούν οι επισκέψεις μου στη Νεφέλη. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς να κοιτάζω το ρολόι, με την αίσθηση πως η κουβέντα συνεχίζεται ακριβώς από εκεί που είχε μείνει την προηγούμενη φορά.
Ένα Στέκι με Κοσμοπολίτικο Αέρα στα Δυτικά
Στο Ελευθέριο, στα δυτικά της Θεσσαλονίκης, περνώντας το κατώφλι της Νεφέλης νιώθεις πως αφήνεις για λίγο πίσω σου τη γνώριμη καθημερινότητα της γειτονιάς.
Το ασπρόμαυρο πάτωμα, τα μαρμάρινα τραπεζάκια και τα πορτρέτα θρύλων της jazz συνθέτουν έναν χώρο με τη δική του αισθητική. Κάτι ανάμεσα σε ένα παλιό ευρωπαϊκό καφέ και ένα μικρό jazz bar, όπου τα βιβλία, η μουσική και οι κουβέντες βρίσκουν τη θέση τους.
Το όνομα παραπέμπει στη μυθολογική Νεφέλη, τη μορφή που συνδέεται με τον μύθο του Ιξίωνα και των Κενταύρων. Εδώ, βέβαια, η μυθολογία συναντά μια πολύ πιο καθημερινή πραγματικότητα: τις παρέες που ξανασμίγουν, τις αφηγήσεις που ξεδιπλώνονται αργά και εκείνη την οικειότητα που κάνει ένα μέρος να μοιάζει δικό σου.
Οι Άνθρωποι Πίσω από το Στέκι
Η ιστορία της Νεφέλης ξεκινά το 1981, όταν την άνοιξε ο Αγησίλαος Πούλιος. Σήμερα, τη σκυτάλη έχουν αναλάβει οι γιοι του, ο Χρήστος και ο Τέο, ενώ σταδιακά βλέπεις και την τρίτη γενιά –τον Άγη και τον Τζίμη– να δίνουν τη δική τους φρέσκια πνοή, συνεχίζοντας μια πορεία που μετρά δεκαετίες.
Ο Χρήστος κινείται με άνεση στον κόσμο του κρασιού. Ξέρει τις προτιμήσεις σου, αλλά δεν μένει ποτέ στις γνώριμες επιλογές. Μπορεί να σου προτείνει μια φιάλη που δεν είχες σκεφτεί να δοκιμάσεις, έχοντας ήδη αντιληφθεί τη διάθεσή σου. Κι όταν η πρόταση συνοδεύεται από ένα «έχω βρει κάτι που θα σου αρέσει», δύσκολα αντιστέκεσαι.
Ο Τέο, από την άλλη, έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τις τέχνες, τη λογοτεχνία και το ποιοτικό σινεμά. Μαζί του, ένα σχόλιο για μία ετικέτα μπορεί να καταλήξει στον Philip Roth, σε μια jazz μελωδία, ή σε κάποια ταινία που είδε πρόσφατα.
Αυτή η συνύπαρξη είναι που κάνει τη Νεφέλη να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Το κρασί, η λογοτεχνία και η μουσική δεν αποτελούν ξεχωριστές αφορμές για επίσκεψη. Συχνά, μπλέκονται μεταξύ τους, όπως ακριβώς συμβαίνει στις καλές παρέες.
Ιστορίες στους Tοίχους και στα Bιβλία
Η διακόσμηση της Νεφέλης έχει διαμορφωθεί με τον χρόνο, χωρίς να υπακούει σε κάποιο αυστηρό σχέδιο. Πράσινα βελούδα, vintage αντικείμενα και ρετρό αφίσες συνυπάρχουν με εικαστικά έργα καλλιτεχνών που έχουν φιλοξενηθεί στον χώρο.
Σε μια γωνιά βρίσκεται και η άτυπη δανειστική βιβλιοθήκη. Πολλά από τα βιβλία έχουν προσφερθεί από τους ίδιους τους θαμώνες. Μπορείς να ξεφυλλίσεις κάποιο επιτόπου ή να το πάρεις μαζί σου, συνεννοούμενος με τον Τέο.
Μου αρέσει αυτή η ιδέα. Ένα βιβλίο που κάποιος διάβασε και αγάπησε περνά στα χέρια ενός άλλου, ίσως ύστερα από δύο λόγια που ανταλλάχθηκαν εντελώς τυχαία. Και κάπως έτσι, το στέκι αποκτά τη δική του μικρή βιβλιοθήκη, φτιαγμένη από τις ιστορίες των ανθρώπων του.
Οι Βραδιές στη Νεφέλη
Στη Νεφέλη, μια επίσκεψη σπάνια μένει αυστηρά μέσα στα όρια που είχες αρχικά υπολογίσει. Η μέρα μπορεί να ξεκινήσει με έναν καφέ και να συνεχιστεί με ένα ποτήρι κρασί ή ένα Negroni. Κι αν η παρέα και η διάθεση το επιτρέπουν, η ώρα περνά χωρίς να το καταλάβεις.
Η κάβα του Χρήστου δίνει συχνά την αφορμή για μικρές οινικές αναζητήσεις. Μια γνώριμη ποικιλία μπορεί να σε οδηγήσει σε έναν διαφορετικό αμπελώνα, μια νέα ετικέτα να ανοίξει μια συζήτηση για μια περιοχή που δεν έχεις επισκεφθεί ποτέ. Κι όλα αυτά, χωρίς να χρειάζεται να μετατρέψεις το ποτήρι σου σε αντικείμενο κάποιας αυστηρής γευσιγνωσίας.
Το κρασί εδώ είναι πρώτα απ’ όλα αφορμή για να καθίσεις λίγο περισσότερο, να μοιραστείς μια φιάλη και να αφήσεις τη ροή να σε πάει όπου θέλει. Συχνά το ποτήρι μου μένει δίπλα μου σχεδόν ξεχασμένο όσο η βραδιά προχωρά. Κι όταν επιστρέφω σε αυτό, το περιεχόμενό του μοιάζει ήδη διαφορετικό, όπως διαφορετική είναι και η κουβέντα όσο περνά η ώρα.
Καθώς βραδιάζει, η jazz αποκτά μεγαλύτερη παρουσία. Δίπλα της βρίσκουν χώρο η soul, το funk και πιο ηλεκτρονικά ηχοτοπία. Η μουσική μεταβάλλει τον ρυθμό της βραδιάς, χωρίς ποτέ να διεκδικεί τον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Και κάπου ανάμεσα σε μια μουσική επιλογή, μια νέα φιάλη και μια συζήτηση που έχει πια απομακρυνθεί από την αφετηρία της, καταλαβαίνεις πως δεν χρειάζεται να έχεις κανονίσει τίποτα το ιδιαίτερο για να περάσεις καλά.
Το Στέκι
Υπάρχουν μέρη που τα επιλέγεις για μια συγκεκριμένη αφορμή κι άλλα στα οποία επιστρέφεις σχεδόν ασυναίσθητα. Η Νεφέλη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το χαρακτηριστικό σε ένα πραγματικό στέκι: δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει. Απλώς γίνεται, σχεδόν ανεπαίσθητα, μέρος της ζωής σου.
Και ίσως γι’ αυτό, ύστερα από τόσα χρόνια, εξακολουθώ να επιστρέφω.
Διαβάστε επίσης στο Carpe Vinum:
Carpe Vinum Vol. 16 | Το Oλοκαίνουριο Kαλοκαιρικό μας Tεύχος
Η AEGEAN ως Πρεσβευτής του Ελληνικού Αμπελώνα | Carpe Vinum
The Great Wine Odyssey: Μια Οινική Οδύσσεια Ξεκινά από την Κρήτη | Carpe Vinum
