Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να μοιράζομαι το κρασί μας και τις ιστορίες που γεννιούνται μαζί με αυτό. Όταν, λοιπόν, σε μια γευσιγνωσία με ρωτούν πώς είναι να δουλεύω με την οικογένειά μου, η σύντομη απάντηση θα μπορούσε να είναι: «Περίπλοκο». Η πιο ορθή, όμως, είναι: «Κάτσε να ανοίξουμε ένα μπουκάλι κρασί και να το συζητήσουμε».
Σήμερα θα ήθελα να σας διηγηθώ μία από τις αγαπημένες μου ιστορίες: την εμφιάλωση του Pet Nat. Η εμφιάλωση είναι κάτι ανάμεσα σε δουλειά, οικογενειακή συγκέντρωση, κοινωνική εκδήλωση και ομαδική ψυχοθεραπεία.
Το Pet Nat εμφιαλώνεται όσο βρίσκεται ακόμη σε ζύμωση, ώστε τα πολύτιμα σάκχαρα που απομένουν να μετατραπούν από τους ζυμομύκητες σε αλκοόλ και, κυρίως, στις φυσικές φυσαλίδες που θα δημιουργηθούν μέσα στο μπουκάλι. Επειδή, όμως, η εμφιάλωσή μας γίνεται με το χέρι, χρειαζόμαστε ακόμη ένα βασικό συστατικό: πολλά και πρόθυμα χέρια. Και κάπως έτσι αρχίζει η επιχείρηση «Εμφιάλωση».
Ξεκινάμε με το πλύσιμο των φιαλών. Αυτόν τον ρόλο τον αναλαμβάνει η κυρία Κατερίνα, μια γυναίκα πανέξυπνη, γεμάτη χιούμορ, με άποψη για πολλά θέματα. Με την ενέργειά της και τις ατελείωτες συζητήσεις της αναπτερώνει το ηθικό της ομάδας και, κάπως μαγικά, ο χρόνος κυλάει σαν νερό.
Μετά έρχεται η «αγελάδα», το μηχάνημα όπου τοποθετούμε τα μπουκάλια για να γεμίσουν με κρασί. Εδώ συνήθως βρίσκομαι εγώ, Μπέτυ Βερβαινιώτη, οινολόγος γαρ! Ο ρόλος μου είναι να προσέχω ώστε όλα τα μπουκάλια να έχουν την ίδια στάθμη και, ταυτόχρονα, να συντονίζω τα χέρια μου ώστε να παίρνω και να δίνω μπουκάλια όσο πιο γρήγορα και αποδοτικά γίνεται.
Συνεχίζουμε με τη θεία Γούλα και τα μικροσκοπικά bidule. Συνονόματή μου, από το «Παναγούλα». Εγώ, πάλι, το έκανα Μπέτυ. Κάποιος έπρεπε να το κάνει λίγο πιο «καλλιτεχνικό». Η θεία Γούλα, λοιπόν, αναλαμβάνει να τοποθετήσει τα bidule στα μπουκάλια, αυτά τα μικροσκοπικά λευκά κυλινδρικά πραγματάκια που μπαίνουν κάτω από το πώμα και συγκρατούν τις οινολάσπες στο εσωτερικό του μπουκαλιού, μέχρι να αφαιρεθούν κατά το disgorging. Μπορεί να μοιάζει απλό, αλλά τίποτα δεν είναι πραγματικά ασήμαντο. Ειδικά όταν πρέπει να τοποθετήσεις εκατοντάδες από αυτά, ένα-ένα.
Ευτυχώς, ανάμεσα στους πολλούς φίλους υπάρχει και ένας που δουλεύει σαν μπαταρία Duracell (όχι, δεν πρόκειται για τοποθέτηση προϊόντος). Πρόκειται για τον κ. Θανάση. Δεν σταματά ποτέ, δεν χρειάζεται διάλειμμα και είναι πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, είτε στο χωράφι είτε στο οινοποιείο, στον κήπο ή στο κουβάλημα. Είναι υπερδραστήριος και διαθέτει αξιοσημείωτη ικανότητα να αγνοεί τους τραυματισμούς του και να συνεχίζει κανονικά. Έχει έρθει για τρύγο με σπασμένο χέρι, απτόητος, και όταν τον ρωτήσαμε πώς θα δουλέψει, απάντησε απλώς: «Γι’ αυτό έχω δύο χέρια». Στην εμφιάλωση, ο ρόλος του είναι να τοποθετεί τα crown caps στα μπουκάλια. Και φυσικά, να κάνει περίπου άλλα δεκαπέντε πράγματα που κανείς δεν του ζήτησε, αλλά αποφάσισε μόνος του ότι χρειάζονται.
Κάθε επιτυχημένη επιχείρηση οφείλει να έχει και έναν άνθρωπο-πολυεργαλείο. Η αποστολή του πατέρα μου, του Αντώνη, είναι να βρίσκει τρόπο να κάνει τα πάντα να δουλεύουν. Στην εμφιάλωση βεβαιώνεται ότι όλα τα μηχανήματα λειτουργούν σωστά, φέρνει μπουκάλια, bidules και crown caps, αναλαμβάνει το πόστο όποιου χρειάζεται ένα διάλειμμα, παρακολουθεί τη διαδικασία και, φυσικά, εμφανίζεται ακριβώς τη στιγμή που κάτι στραβώνει για να το διορθώσει. Γιατί σε ένα οινοποιείο πάντα κάτι θα στραβώσει. Το θέμα είναι να υπάρχει κάποιος που ξέρει πώς να το ισιώσει.
Και τέλος, η μητέρα μου, η Κωνσταντίνα, με τον σημαντικότερο ρόλο στην εμφιάλωση. Αναλαμβάνει να τοποθετεί τα μπουκάλια στα κλουβιά για αποθήκευση. Βέβαια, αυτός είναι ο επίσημος ρόλος της. Ο ανεπίσημος, και κατά τη γνώμη μου σημαντικότερος, είναι η προετοιμασία του γεύματος. Μεταξύ μας, πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι ο πραγματικός λόγος που οι φίλοι μας έρχονται να βοηθήσουν στην εμφιάλωση είναι το φαγητό της μητέρας μου. Γιατί μετά την εμφιάλωση –όπως και μετά από κάθε άλλη δουλειά στο οινοποιείο– ξέρουμε ότι μας περιμένει ένα λουκούλλειο γεύμα. Προσωπικό αγαπημένο: ο μουσακάς. Όσο κουρασμένη κι αν είναι, πάντα θα βρει χρόνο και διάθεση να φτιάξει κάτι που ξέρει ότι θα μας μας αφήσει όλους χαρούμενους και, κυρίως, χορτάτους. Γιατί τελικά, σε μια οικογενειακή επιχείρηση, η σωστή διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού μπορεί να ξεκινά από ένα καλό ταψί μουσακά.
Και κάπως έτσι τελειώνει μια ημέρα εμφιάλωσης. Τα μπουκάλια έχουν μπει στη θέση τους, αλλά, όταν σκέφτομαι εκείνη τη μέρα, συνειδητοποιώ πως τελικά δεν θυμάμαι πόσα ήταν. Θυμάμαι όμως τα γέλια, τα πειράγματα και τα χέρια που προσφέρθηκαν χωρίς δεύτερη σκέψη.
Το κρασί μπορεί να ξεκινά από το αμπέλι και να καταλήγει στο μπουκάλι, αλλά η ιστορία του γράφεται από τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω του. Ίσως, λοιπόν, αυτό να είναι τελικά το μυστικό του κρασιού μας: πολλά χέρια, λίγο χάος και πάντα ένας καλός λόγος για να ανοίξουμε ένα μπουκάλι και να καθίσουμε όλοι γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Διαβάστε επίσης στο Carpe Vinum:
Carpe Vinum Vol. 16 | Το Oλοκαίνουριο Kαλοκαιρικό μας Tεύχος
Η AEGEAN ως Πρεσβευτής του Ελληνικού Αμπελώνα | Carpe Vinum
The Great Wine Odyssey: Μια Οινική Οδύσσεια Ξεκινά από την Κρήτη | Carpe Vinum
