Ο wine writer & restaurant consultant Σίμος Γεωργόπουλος αποτελεί σημείο αναφοράς για το ελληνικό κρασί και τη γαστρονομία. Μέσα από τη μακρόχρονη πορεία του, κέρδισε την εκτίμηση του κλάδου για την αυθεντικότητα και την τόλμη του να εκφράζει πάντα αυτό που σκέφτεται και νιώθει. Με αντοχές που θυμίζουν δρομέα μεγάλων αποστάσεων −ιδιότητα που υπηρετεί και κυριολεκτικά−, δηλώνει ότι έχει δοκιμάσει έως και 550 κρασιά σε μία μόλις ημέρα, αγγίζοντας έναν αριθμό που μοιάζει εξωπραγματικός.
Την ίδια «αθλητική πειθαρχία» επιστρατεύει και στην υπηρεσία του κρασιού και της γαστρονομίας. Για τον Σίμο Γεωργόπουλο, ωστόσο, ο ιδανικός συνδυασμός φαγητού και κρασιού ολοκληρώνεται πάντα μέσα από την ανταλλαγή ιδεών, εκεί όπου η κατάλληλη παρέα και οι καίριες ερωτήσεις γίνονται το έναυσμα για ένα ταξίδι στις γνωστές και άγνωστες πτυχές του ελληνικού αμπελώνα.
Η απόλυτη ευτυχία για εσάς είναι;
Να έχω λίγα χρήματα και πολύ ελεύθερο χρόνο. Προς το παρόν έχω λίγα και από τα δύο!
Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Το καλοκαίρι, το ξυπνητήρι. Τον χειμώνα, οι σωληνώσεις του καλοριφέρ που κάνουν ανατριχιαστικούς θορύβους.
Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Γενικά, γελάω συνεχώς. Αν μιλάμε όμως για δυνατό γέλιο, είναι κάθε φορά που δίνει συνέντευξη (στα αγγλικά, φυσικά) ο Răzvan Lucescu!
Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ότι αποζητώ τον δύσκολο δρόμο στα πράγματα, έστω και αν μπορώ να τα κάνω με τον εύκολο. Αποτέλεσμα; Δεν κάνω και πολλά, όπως καταλαβαίνετε…
Το βασικό ελάττωμά σας;
Ως Δίδυμος, απλά δεν έχω ελαττώματα! Κάποιοι ισχυρίζονται, πάντως, ότι λέω τα ίδια πράγματα 3, 5, 10, 100 φορές. Α, και ότι δεν ακούω, γιατί συνεχώς σκέφτομαι. Νομίζω όμως ότι και τα δύο είναι απλώς φήμες.
Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Στη λάθος παρασκευή ενός καφέ και στο λάθος ακόνισμα ενός μαχαιριού.
Η τελευταία φορά που κλάψατε;
Ακούγεται απάνθρωπο, αλλά δεν κλαίω σχεδόν ποτέ για ανθρώπους. Οπότε μένουν οι ακροάσεις των «The Worm and the Tree» των Procol Harum και της τελευταίας συναυλίας του Stan Getz στο Café Montmartre της Κοπεγχάγης.
Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Κρίμα που δεν έχω ινδάλματα στη ζωή μου, αλλιώς ο Καποδίστριας είναι πολύ in vogue τον τελευταίο καιρό…
Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Θα μπορούσα να μείνω κλεισμένος στο σπίτι μου μέχρι να πεθάνω, δεν είμαι και πολύ των ταξιδιών. Όμως, αν έπρεπε, θα διάλεγα το Βαρανάσι…
Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Boris Vian, Jean-Paul Sartre, Marguerite Yourcenar. Στην υψηλή κουλτούρα και στο κρασί ο Γάλλος δεν παίζεται.
Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Κλασικός, ο Antonio Vivaldi∙ σύγχρονος, ο Keith Jarrett.
Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Πλένομαι κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα, οπότε δεν έχω χρόνο για τραγούδια, μόνο για τρίψιμο!
Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Οι μόνοι που με σημαδεύουν είναι κάποιοι Έλληνες οινοποιοί, αλλά αν πρέπει να πω ένα βιβλίο από αυτά που έχω διαβάσει, αυτό θα ήταν «Ο Αφρός των Ημερών» του Boris Vian.
Η ταινία που σας σημάδεψε;
Δεν βλέπω κινηματογράφο, αλλά οτιδήποτε σε Bergman και Tarkovsky θα ήταν ΟΚ.
Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Δύσκολη ερώτηση. Hieronymus Bosch ή Salvador Dalí; Αν συνυπολογίσει κανείς και τον παράγοντα χρόνο, που είναι ο σημαντικότερος στην τέχνη, μάλλον o πρώτος.
Το αγαπημένο σας χρώμα;
Celeste. Δεν είμαι άλλωστε τυχαία οπαδός (ο μόνος μάλλον στον κόσμο) της Eθνικής Ουρουγουάης!
Ποια θεωρείτε τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Τον τρόπο που ακονίζω τα μαχαίρια μου. Ευτυχώς που, εκτός από μένα, κανένας άλλος δεν διαπιστώνει το πόσο καλά το κάνω.
Εξαιρουμένου του κρασιού φυσικά, θα έλεγα τα δύο που απαιτούν πολλή δουλειά στο επίπεδο της πρώτης ύλης τους. Τουτέστιν, το κονιάκ και η τεκίλα (χωρίς βαρέλι, παρακαλώ).
Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Δεν μετανιώνω για τίποτα. Όχι επειδή δεν έχω κάνει λάθη, αλλά επειδή ο χρόνος δεν γυρνά πίσω. Οπότε, το «θα έπρεπε» δεν έχει κανένα νόημα.
Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’όλα;
Το παραψημένο –δηλαδή, το πάνω από το medium rare– κρέας.
Όταν δεν ασχολείστε με τον κόσμο του κρασιού, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να «πειράζω» το ηχοσύστημά μου και να ακούω μουσική.
Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Κάποια υλικά αγαθά −που η επιλογή τους έχει γίνει έπειτα από ατελείωτες ώρες αναζήτησης− μου προσφέρουν μεγάλη ευχαρίστηση (ακόμα και αν είναι ευτελούς αξίας).
Αυτό που φοβάμαι είναι μην πεθάνω και δεν προλάβω να κάνω το unboxing!
Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Δυστυχώς δεν λέω ποτέ ψέματα. Για αυτό και δεν βλέπω ποτέ προκοπή…
Ποιο είναι το μότο σας;
Ανέβαλε για μεθαύριο αυτό που πρέπει να κάνεις σήμερα (εκτός αν είναι η παράδοση της ύλης).
Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Σίγουρα χωρίς να ταλαιπωρήσω τους οικείους μου. Η αυτοκτονία βέβαια είναι λίγο splatter, όμως η ανακοπή ακούγοντας μουσική θα ήταν ένας επιθυμητός (πλην ουτοπικός) τρόπος.
Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Είμαι φανατικά άθεος, οπότε θα ήθελα να μάθω πως τα καταφέρνει να έχει τόσους οπαδούς!
Τι σας προβληματίζει αυτό το διάστημα;
Ότι οι ηλίθιοι αυξάνονται με τρομακτικά γρήγορους ρυθμούς.
Tι σας ενθουσιάζει αυτό το διάστημα;
Ότι οι ηλίθιοι αυξάνονται με τρομακτικά γρήγορους ρυθμούς!
Αν μπορούσε ο χρόνος να κολλήσει στη στιγμή που δεν θα ξεχάσετε ποτέ, η οποία
συνοδεύεται από τη συνολική εμπειρία ενός κρασιού, ποια είναι αυτή; Ποιο ήταν το
συγκεκριμένο κρασί;
Την πρώτη φορά που άνοιξα μια φιάλη στο αγαπη μένο μου Ποπάκι. Αν και οπαδός των Chenin Blanc
του Λίγηρα, η μπαλίτσα παίζεται μόνο με ερυθρή Βουργουνδία! Με ένα Grand Échezeaux Grand Cru 1999 του Gros Frère & Sœur συγκεκριμένα.
Διαβάστε επίσης στο Carpe Vinum:
Ληλάντια Γη: Ένα «Ζωντανό» Αγρόκτημα στην Εύβοια | Carpe Vinum
